Work life balance

Zomaar ergens gevonden. Een erg treffend verhaaltje over wat je zoekt in het leven en of je heel hard wilt gaan werken om je materiele doelen te bereiken …

Visserman op tropisch eiland
Ergens op een Peloponnesisch eiland leefde een visser wiens dagelijkse ritme eruit bestond dat hij ’s morgens pakweg drie uren de zee opvoer om een paar vissen te vangen. Nadat hij terugkeerde gaf hij de vis aan zijn echtgenote en reinigde hij zijn visgereedschap. De middag besteedde bij aan het uitrusten op zijn veranda, afgewisseld met wat kleine klusjes in en om zijn huisje. ’s Avonds liep hij samen met zijn vrouw over het strand en genoten zij beiden van de mooie zonsondergang.

Op een gegeven moment kwam een succesvol zakenman een korte vakantie houden op het eiland. Nadat hij de visserman twee dagen had geobserveerd, sprak hij hem aan. “Zeg visserman, zou het u veel moeite kosten om dagelijks een grotere hoeveelheid vis te vangen?” “Nou neen”, zei de visserman, “maar waarom zou ik dat doen?” Natuurlijk had de zakenman dit antwoord verwacht en hij begon uit te leggen wat hij allemaal met die extra vis zou kunnen gaan doen. In essentie kwam het erop neer: een groter inkomen verwerven, omdat hij de vis zou kunnen gaan verkopen in de stad. Op termijn misschien nog een boot met personeel, en dan nog meer vis. Een koelhuis, een verkooporganisatie. De zakenman kwam op dreef. Niets was hem te dol. Resultaat van al deze inspanning zou zijn: veel geld, heel veel geld.

“Wat zou ik met al dat geld moeten doen?” vroeg de visserman? “Wat je maar wilt”, zei de zakenman. “Dus, ik zou er meer vrije tijd door kunnen nemen?” “Zeker”, zei de zakenman met twinkelende ogen. “Ik zou halve dagen kunnen gaan werken en ’s middags bijvoorbeeld kunnen uitrusten op mijn veranda?” “Zeker”, zei de zakenman, opgewonden door de intelligentie die de visserman ten toon spreidde. “En ik zou in alle rust aandacht kunnen gaan geven aan mijn vrouw en ’s avonds met haar wandelingen langs het strand kunnen gaan maken?” “Ja, ja, ook dat!” piepte de zakenman er lyrisch uit. “Ja, ja!” sprak de visserman. “Leuk u ontmoet te hebben meneer” en de visserman ging zijns weegs, de zakenman enigszins verbouwereerd achterlatend.